News

Tribulation—and Overcoming: A Message for Easter

In a message for Easter, Bishop Daniel reflects on a year that brought unimagined trials to our world—and unique, painful burdens to the Armenian people. But our Lord was no stranger to such burdens, and speaks to us as a father to his beloved children.

* * *

THE EASTER MESSAGE OF BISHOP DANIEL
Primate of the Eastern Diocese of the Armenian Church of America

Tribulation—and Overcoming

It was the last night of our Lord’s earthly ministry: his last chance to speak freely, and openly, to the people he loved. And Christ chose to spend those precious hours in the company of his friends, breaking bread at the supper table, praying to the Father.

On that night, Jesus spoke to the disciples tenderly.  But he was burdened with sadness, and with an urgent desire to give his loved ones the Spirit they would need to carry on.  “Little children,” he called them, “I am with you only a little while longer.”  He explained that, like lost children, they would soon find themselves searching for him; but “where I go, you cannot come.”  Nevertheless, he enjoined them to “love one another; as I have loved you” (Jn 13:33-34).

For Christ, the specter of his crucifixion was standing before him.  Yet he still tried to reassure his followers that the World—the source of pain and suffering—would not have the last word.

“These things I have spoken to you, that in me you might have peace.  In the world you will have tribulation,” Jesus warned.  “But be of good cheer: I have overcome the world” (Jn 16:33).

It must have been hard to believe his assertion at the time.  But it was true: on Easter Sunday, Christ was raised from the dead—Krisdos haryav ee merelots.  And with his resurrection, he overcame a world long held hostage by sin and death. Nearly two thousand years later, all that Jesus said and did during his Last Supper remains life-giving through the Holy Badarak: we are his disciples, and we have the privilege to join our Lord at the holy table and to listen to his Word.

From the depths of his love, Christ has spoken to his children in many ways.  As Armenian Christians, we might reflect that every decisive turn of our history has been a response to the way Jesus Christ has mystically revealed himself to us. Of course, he speaks to us still, even in this time of isolation, separation, pain and loss—physical as well as spiritual—that we have all been enduring.

Most of us have now been separated from friends and family, from the everyday life of the church, for longer than we dared to imagine.  We have all been diminished by the loss of loved ones, fellow citizens, and countrymen.  Untold numbers of people throughout the world have been lost to sickness; but Armenians have borne the added burden of our losses incurred in the disastrous explosion in Beirut and—most painfully of all—the casualties suffered in defense of our precious ancestralhomeland of Armenia and Artsakh, during forty-four bitter days of war and in the bitter aftermath.

In the face of these realities, we hear an echo of our Lord’s words to his first disciples: “In the world you will have tribulation.”  We recall that Christ himself was no stranger to our present pain and sorrow, to our feelings of torment, exile, and loneliness.

But this is our greatest point of contact with the Lord. Indeed, we are never closer to God—and He is never closer to us—than when we are hanging on the Cross with His only begotten Son, Jesus Christ.  That is the deep, supremely unique meaning of the Christian faith, affirmed by St. Paul when he wrote: “I am crucified with Christ—and it is no longer I who live, but Christ who lives in me.  The life I now live in the body, I live by faith in the Son of God, who loved me and gave himself for me” (Gal 2:20).

We should not delude ourselves that the Apostle was merely using a figure of speech here.  To be “crucified with Christ” is an admission that to follow Jesus as Lord means to follow him all the way to Golgotha.  It is to understand, as martyrs through the ages understood, that Christ was speaking directly to us when he said: “In the world you will have tribulation.”  That is the sad, unflinching truth our Lord reveals to those he loves.

But on the night before his own terrible ordeal of suffering, Jesus also told his loved ones another truth: “Be of good cheer,” he said: “I have overcome the world.”  That is the promise we should all hear, as we confront our own Golgothas, great and small; as we join the Lord Jesus on the Cross.  It is the faith for which Armenian martyrs throughout history—down to our own day—gave their very lives.  It is the duty we undertake when we resolve to Build Up the Body of Christ in our own lives: among our families, our parishes, our homeland and our world.

It is the message that should ring in our ears, this year and every year, when we hear the mysterious words that have always allowed our people—and all true disciples of Christ—to overcome the world:

Krisdos haryav ee merelotz!  Orhnyal eh harootiunun Krisdosee!
Christ is raised from the dead!  Blessed is the resurrection of Christ!

Easter 2021

* * *

Նեղութիւն եւ Յաղթահարում

Մեր Տիրոջ երկրային առաքելութեան վերջին գիշերն էր- վերջին գիշերը՝ ազատօրէն եւ անկաշկանդ արտայայտուելու իր սիրած անձերուն մօտ։ Եւ Քրիստոս նախընտրեց, որ այդ մի քանի թանկագին ժամերը իր ընկերներով շրջապատուած ըլլայ, ընթրիքի սեղանին շուրջ հաց կիսելով եւ իր Հօրը աղօթելով անցնէ։

Այդ գիշեր Յիսուս իր աշակերտներուն քնքշօրէն խօսեցաւ։ Բայց՝ հակառակ անոր որ տխրութիւնը պատած էր իր հոգին, կարծէք աճապարանքի մէջ էր իր  սիրած աշակերտներուն ներարկելու այն Հոգին որ պէտք պիտի ունենային կարենալ շարունակելու իր առաքելութիւնը- «Փոքրիկներս»– ըսելով դիմեց անոնց, «ես ձեզի հետ պիտի ըլլամ շատ քիչ ժամանակով»։  Յետոյ Ան բացատրեց որ կորսուած փոքրիկներու պէս անոնք որ Զինք կը փնտռեն շուտով պիտի գտնեն, «բայց ուր որ ես կ՛երթամ դուք չէք կրնար գալ»։ Յամենայնդէպս Ան պատուիրեց՝ «Սիրեցէք միմիանց; ինչպէս որ ես սիրեցի ձեզ»։  (Յովհ. 13.33-34)

Քրիստոսի համար խաչելութեան ուրուականը կեցած էր Իր առաջ: Բայց Ան շարունակեց իր հետեւորդներուն համոզել որ ցաւի ու տառապանքի աղբիւր եղող Աշխարհը չի կրնար վերջին խօսքը ունենալ։

«Այս բաները որ ես խօսեցայ ձեզի հետ, որպէսզի Իմ միջոցաւ խաղաղութիւն ունենաք: Այս աշխարհին մէջ դուք նեղութիւն պիտի ունենաք» – Յիսուս զգուշացուց զիրենք –  «Բայց ուրախ եղէք. Ես յաղթեցի աշխարհին» (Յովհ. 16:33):

Տուեալ պահուն շատ դժուար էր հաւատալ Անոր հաւաստիացումին: Բայց ճիշտ էր ըսածը. Զատկուան Կիրակի օրը Քրիստոս Յարութիւն առաւ մեռելներէն – ՔՐԻՍՏՈՍ ՅԱՐԵԱՒ Ի ՄԵՌԵԼՈՑ:  Եւ Իր յարութեամբ Ան յաղթահարեց մեղքի ու մահուան մէջ պատանդ պահուած աշխարհը:

Գրեթէ երկու հազար տարի անց, ինչ որ Յիսուս ըսած եւ ըրած էր Իր վերջին ընթրիքի ժամանակ, կեանք պարգեւող Սուրբ Պատարագի միջոցով կը մնայ մեզի հետ։ Մենք Իր աշակերտներն ենք եւ արտօնութիւնը ունինք սուրբ սեղանի շուրջ միանալու մեր Տիրոջը եւ լսելու Իր Խօսքը:

Քրիստոս Իր երեխաներուն հետ սրտին խորքէն խօսած է շատ ձեւերով: Որպէս հայ քրիստոնեաներ, կ՛անդրադառնանք թէ մեր պատմութեան իւրաքանչիւր վճռական անկիւնադարձ պատասխան է մեզի ճիշտ այն ձեւով, որ Յիսուս Քրիստոս խորհրդաւոր կերպով մեզի համար յայտնուած է: Բնական է, Ան կը շարունակէ խօսիլ մեր հետ նոյնիսկ մեր առանձնութեան մէջ, բաժանումի, ցաւի ու կորուստի պահերուն ըլլան անոնք ֆիզիքական թէ հոգեկան ցաւերուն ընդմէջէն։

Այս օրերուն մեզմէ շատեր բաժնուած են ընկերներէն, ընտանիքէն, եկեղեցւոյ առօրեայ կեանքէն՝ մեր երեւակայածէն ա՛լ աւելի ժամանակով։ Հարազատներու եւ հայրենակիցներու կորուստը մեզ սուգի մատնած է։ Անհաշիւ են կորուստները ամբողջ աշխարհը վարակող հիւանդութենէն, սակայն հայերուս համար յաւելեալ կորուստներ եղան Պէյրութի աղիտալի պայթիւնին պատճառով։ Իսկ ամէնէն ցաւալին՝ քառասունչորսօրեայ պատերազմին հետեւանքով մեր նախնիներուն հայրենիք Հայաստան-Արցախին վիճակուած կորուստն է, մեր պատմական աշխարհին կրած կորուստներն են- ըլլան անոնք անհամար երիտասարդ զոհեր թէ թանկագին պատմական սրբավայրերու կորուստ։

Այս բոլոր իրողութիւններուն դէմ հանդիման մեր Տիրոջ խօսքերուն արձագանգն է որ կը լսենք- «Աշխարհի մէջ նեղութիւն պիտի կրէք»։ Մենք կը յիշենք որ Քրիստոս Ի՛նքը անծանօթ մը չէր մեր ներկայի ցաւին, վիշտին, տանջանքին, աքսորի եւ առանձնութեան զգացումներուն համար:

Բայց ասիկա մեր ամենամեծ մօտեցումի ու շփման կէտն է Տիրոջ հետ: Իրօք, մենք երբէք աւելի մօտ չենք եղած Աստուծոյ, եւ Ան երբէք մեզի աւելի մօտ չէ, քան երբ մենք կախուած ենք Խաչէն, Իր միածին Որդւոյն՝ Յիսուս Քրիստոսի հետ: Ասիկա է քրիստոնէական հաւատքի խորքը եւ գերագոյն եզակի իմաստը, որ հաստատուեցաւ Ս. Պօղոսի կողմէ, երբ ան գրեց. «Ես խաչակից եմ ընդ Քրիստոսի, եւ այլեւս ես չէ որ կ՛ապրիմ այլ՝ Քրիստոսն է որ կ՛ապրի մէջս։ Կեանքը որ հիմա կ՛ապրիմ այս մարմնին մէջ, կ՛ապրիմ Աստուածորդոյնհաւատքով, որ սիրեց զիս եւ կեանքը տուաւ ինծի համար»։ (Գաղ. 2.20):

Մենք մեզ պէտքչէ խաբենք, որ Առաքեալըայստեղ պարզապէս այլաբանական խօսքով կը դիմէր: «Խաչակից ընդ Քրիստոսի» ըլլալով կ՛ընդունի Յիսուսին որպէս Տէր հետեւիլ մինչեւ Գողգոթա։ Ինչպէս դարերու ընթացքին նահատակները հասկցան որ Քրիստոս ուղղակիօրէն մեզի հետ կը խօսէր երբ կ՛ըսէր թէ «Աշխարհի մէջ նեղութիւն պիտի ունենաք»: Այս է տխուր, աննկուն անփոփոխ ճշմարտութիւնը, որ մեր Տէրը բացայայտած է անոնց համար որոնց կը սիրէ:

Բայց, Քրիստոս Իր իսկ ահաւոր չարչարանքին նախորդող գիշերը Իր սիրելիներուն մէկ այլ ճշմարտութիւն եւս ըսաւ:  «Քաջալերուեցէք», – ըսաւ Ան «Ես յաղթահարեցի աշխարհը»: Այդ նոյն խոստումն է, որ մենք բոլորս պէտք է լսենք, երբ կը դիմագրաւենք մեր սեփական մեծ ու փոքր գողգոթաները. երբ մենք մեր Տէր Յիսուսին կը միանանք Խաչի վրայ: Անիկա այն հաւատքն է, որ մեր հայ նահատակները պատմութեան ընթացքին, մինչեւ մեր օրերը, իրենց կեանքը գիտակցօրէն տուած են: Անիկա այն պարտականութիւնն է, որ մենք կը ստանձնենք, երբ մենք կ՛որոշենք Քրիստոսի Մարմինը կառուցել մեր իսկ կեանքին մէջ, մեր ընտանիքներուն, մեր ծուխերուն, մեր հայրենիքին եւ մեր աշխարհին մէջ:

Այդ նոյն պատգամն է որ մեր ականջներուն մէջ պէտք է հնչէ, այս տարի եւ ամէն տարի, երբ լսենք այս խորհրդաւոր խօսքերը, որոնք միշտ մեր ժողովրդին եւ Քրիստոսի բոլոր ճշմարիտ աշակերտներուն օգնած են յաղթահարելու աշխարհը։

Քրիստոս Յարեաւ Ի Մեռելոց: Օրհնեալ է Յարութիւնն Քրիստոսի:

# # #

 

Share it on

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Support Our Programs